Kolahowe myśli pokrętne

Z rzeczy, które cieszyły go najbardziej, Norbert lubił obierać ziemniaki. Nie do końca znał przyczynę tego stanu, nie rozumiał dlaczego na jego twarzy pojawiał się cyniczny uśmiech, gdy odzierał ziemniaki ze skóry i wydłubywał z nich oczka.

Zazwyczaj robił to z papierosem w ustach, koszulce bokserskiej i takowych spodenkach. Rękawic nie zakładał, odkąd uznał, że wypada z nich obieraczka.

Niekiedy przychodziła do niego ta sama koścista kobieta i wciąż zastanawiała się, po co Norbertowi 20 kilogramów idealnie obranych ziemniaków.

Gdy skończył, czuł, że triumfował nad materią organiczną, czuł, że tym razem to on jest górą, wiedział, że nie ma kartofla, który się przed nim nie ugnie.

Ten idylliczny stan u Norberta trwał do momentu, gdy stało się coś dziwnego. Sam do końca nie wiedział co. Od tamtej pory polubił pomidory i wenezuelskie seriale rodzimej produkcji. Nie wróci już do swej Itaki, ciągnie go raczej w kierunku Caracas lub Ustrzyk Dolnych.

Anorektycznie wyglądająca kobieta wychodziła z domu do pracy, a na odchodne powiedziała do Norberta:
- Wychodzę. Ale jak wrócę, nie chcesz chyba, żebym cię zastała przy telewizorze?

Śmierć uśmiechnęła się - była zadowolona z zadania tego pytania, wszak uwielbiała różne zabawy, gierki słowne. Nad wyraz jednak lubiła tańczyć i gdyby nie fakt, że danse macabre towarzyszy rytmiczny stukot kości, który niestety nie współgra z nowoczesnym brzmieniem, prawdopodobnie robiłaby teraz karierę w Moulin Rouge albo na Broadwayu.

Myśl o tym, że jednak wkrótce zatańczy, pomimo wątłej liczby oglądających, przysparzała ją o szybsze bicie uschniętego serca.

Ostrze przecinające linię życia błysnęło w powietrzu, a do uszu zainteresowanego dobiegło dźwięczne "tadam" i rytmiczne "stuk stuk". Potem zrobiło się jakoś dziwnie ciemno. Zaczął padać deszcz. W deszczu też lubiła tańczyć. Tym razem nikt się tańcem nie musiał przejmować.