Kolahowe myśli pokrętne

Nigdy jej się nie zdarzyło płakać. No, może z jednym małym wyjątkiem, który w jej fachu nie jest powodem do dumy. Usprawiedliwiała się jedynie tym, że dopiero zaczynała pracę w tej dziedzinie. Miał na imię Adam i nie wiedziała zupełnie, dlaczego musi To zrobić. To zupełnie tak, jakby dziecku kazać za pomocą klocków złożyć bombę atomową, która przy okazji świeci wszystkimi kolorami tęczy i recytuje po francusku Iliadę z podziałem na sylaby, w dodatku wspak. Dziwne, zapłakała nad własną nieuchronnością.
Pomyślała nawet, że z Norbertem byłoby podobnie, co wprawiło ją w nie lada osłupienie - nie dosyć, że zapłakałaby, to jeszcze nie miałaby siły tego zrobić. Pewnie dlatego właśnie Norbert niejednokrotnie uniknął spotkania ze Śmiercią w niekorzystnych dla niego warunkach, kończącego się prozaicznym zgonem. Być może dlatego, że nie potrafił tańczyć, być może dlatego, że Śmierć była po prostu ciekawa, co ów jegomość może jeszcze wymyślić. Był dla niej wielką niewiadomą, a zaskoczyć Śmierć, to jednak spory wyczyn.
Norbert zwyczajowo siedział przed telewizorem, którego i tak nie oglądał z powódek ideologicznych. Raz zastanawiał się nad sensem życia, a raz myślał o tym, że musi wynieść śmieci. Ważne jest, że po prostu czasem, a nawet częściej, myślał.
- Dum spiro, spero - westchnął.
Śmierć wróciła do domu. Cała zmoknięta. Na szczęście mogła wysuszyć się przy strzelającym kominku.

c.d.n. (niebawem opowiadania część trzecia - ostatnia)