Kolahowe myśli pokrętne

Chaotycznie tu trochę. Odnoszę wrażenie, jak gdyby było pisane to na ostatni moment, „na kolanie” (tylko nie zwalaj tego na brak czasu, choćby dlatego, że pierwszy akapit brzmi mimo wszystko optymistycznie, chyba). Być może ta niedbałość jest w pełni zamierzona, ale do mnie chwilowo nie dociera. Po przeczytaniu mam takie „śliskie” wrażenie, jakbyś chciał coś napisać, ale obawiał się „dupnąć” (nie, nie mówię o brutalnych, prostackich, nadmiernie upraszczających dupnięciach bez grama finezji – mówię o tych stylowych dupnięciach;)) lub krążył wokół czegoś, ale nie umiał/nie chciał się w to porządnie wgryźć (czymkolwiek to miałoby być – formą, konkretnym wątkiem lub bóg wie, czym tam jeszcze). Krótko mówiąc: bardzo brakuje mi w tym zdecydowania (myślę, że odrobina zdecydowania nie ubliżyłaby zaplanowanym – jak mniemam – niedomówieniom i subtelnościom, a wręcz przeciwnie; jak dla mnie subtelność to nie to samo, co mdłość, nieokreśloność czy brak wyrazu).

Jeśli chodzi o rozmowy (często nie-planowane) z tzw. starszyzną, to jak najbardziej mogą one być treściwą pożywką dla interesujących, a wręcz zaskakujących refleksji. Same rozmowy czasem są tak surrealistyczne, tudzież absurdalne (w ten fascynujący sposób), że trudno jest oprzeć się ich magicznemu urokowi. Strarszyzna jako taka, starszyzna w ogóle również stanowi arcy-ciekawy obiekt – bywa, że jest o wiele ciekawsza niż często ujednolicona tzw. „młodzież” (w możliwie najogólniejszym tego słowa znaczeniu). Nie wiem, czy to oznaka starzenia się, czy może jakiejś patologicznej wręcz nieufności, ale zdecydowanie bezpieczniej czuję się ostatnimi czasy wśród ludzi starszych niż tych z mojego pokolenia. Starsi nie rywalizują chorobliwie, nie wyrzucają się nawzajem za burtę tego samego statku, ewentualnie nie rozbijają burtą swojego statku burty statku kogoś innego tylko dlatego, bo ten drugi też ma statek, nie grabią, nie prześcigają się obeseyjnie w oryginalnościach oraz nie tryskają „życiowymi mądrościami”, w które sami nie wierzą – jeśli mają jakieś mądrości, to jest ich często niewiele, a to dlatego, bo wydają się w nie wierzyć, gdyż wcześniejszą, zawrotną liczbę ewentualnych prawd zdążyli przecedzić przez gęste sito życia (tego prawdziwego). Nie dotyczy to oczywiście całej starszyzny, gdyż trudno byłoby tu wymienić np. ‘moherowe berety’, albo p. Mietka, który wszystko wie najlepiej, bo żyje trzy razy dłużej od Ciebiem, czy ode mnie. Mówię o tych naprawdę łebskich dziadkach z charakterystycznym spojrzeniem oraz o tym, że spojrzenie takie częściej można spotkać u ludzi starszych niż u młodszych. Takie spojrzenie mają dzieci (te mniejsze) oraz niektórzy staruszkowie.

Dzień Dziecka wraz z R. mieliśmy okazję spędzać razem z Placebo, na koncercie na warszawskim Torwarze. Można tam było dokonać pewnych obserwacji, podpatrując ludzi, przysłuchując się im (nie jest to trudne, gdyż mówią zazwyczaj głośno). Jednym z wniosków jest taki, że wśród całej tej modnej, wystrzałowo ubranej, wymyślnie pstrokatej gawiedzi, której na imię „Przesada”, naprawdę oryginalni byli Ci, którzy wyglądali całkiem (lub prawie całkiem) zwyczajnie. Sam zespół wyglądał o wiele bardziej zwyczajnie niż nadmienieni, którzy nieustannie musieli poprawiać swoje pedantycznie ułożone fryzury, ciągle uważali na gadżety, by ich nie zgubić oraz bez przerwy spoglądali, czy w pobliżu nie ma kogoś, kto – cudownym zrządzeniem losu – wygląda oryginalniej niż oni. Twarz moja rozjaśniła się, gdy zobaczyłem na koncercie dwie starsze panie w garsonkach oraz starszego pana w stalowej marynarce, którego od innych, jemu podobnych panów, wyróżniał jedynie kolczyk w lewym uchu. Rozumiesz?

Tyle, jeśli chodzi o spostrzeżenia „nie a propos”. Jeśli chodzi o końcówkę Twojego twora, to jest całkiem zabawna, choć sprawia na mnie wrażenie nieco wymuszonej. Ile to już razy kończysz lub zaczynasz coś w podobnym tonie, z podobnym humorem, z bliźniaczo podobnym życzeniem absurdu?

Być może to tylko moje subiektywne wrażenie, ale coś chyba w Twoim widzeniu literek zmienia się – nie wiem tylko, czy na lepsze. Jeśli nie mam racji, to zapewne dlatego, że więcej od jakiegoś czasu czytam rzeczy różnych, innych często od tego, co czytałem zazwyczaj. Nie będę oceniał, bo być może to nie Twoje pisanie, ale moje czytanie ulega zmianie.

Chciałem jednak napisać – raz i konkretnie – o swoich wrażeniach, spostrzeżeniach, odczuciach oraz luźnych skojarzeniach. Chyba o to chodzi, prawda?

Na koniec – dwa cytaty z „mojego” Stanisława Jerzego Leca, którego błyskotliwość nigdy się nie zestarzeje (a już na pewno nie w tym pejoratywnym znaczeniu). Dwa cytaty, Krzyśku, do wyboru. Możesz wybrać jeden – który, to już sam zdecydujesz, a to dlatego, że wciąż pamiętam o tych, którym wyboru nie powinno się dawać, bo będą chcieli dokonać go za Ciebie:

- „Żeby być sobą, trzeba być kimś”, – „Na początku było Słowo – a na końcu Frazes”.

Pozdrawiam.

PeeS. Mam nadzieję, że wybaczysz mi obszerność mojego komentarza. Chciałem napisać raz, a konkretnie na temat swoich odczuć. W przypadku takich miejsc jak blog (czy inne formy „piśmiennictwa”) obszerny komentarz powinien być raczej mile widziany, traktowany z aprobatą. O to przecież chodzi, żeby pisać i komentować, jeśli ma się coś do powiedzenia, prawda? Ty pokazujesz, my oglądamy.

Coś pusto… Zaglądając tu nie myślałem, że będę pierwszym. Wracając, nie liczyłem na to, że przez tak wiele dni będę jedynym. Dziwne.

Pozdrawiam, K.

za tydzien zajrze tu i poczytam. a ty kolachu podaj mi swoj mejl (napisz do mnie na tenebres@op.pl ). musimy pogadac o tym wyjezdzie w polowie lipca.

dodalem komentarz i gdzie on teraz kurna jest??? fak

Słabości tak naprawdę nie istnieją.
Nie są bytem realnym, ponadczasowym… Nie spełniają 4 ‘ingardenowskich’ warunków istnienia.
Jeśli przestaję je postrzegać, znaczy, że ich nie ma.

Emi, co za bzdury (chyba, że Twój komentarz nie był „na poważnie”). Tak czy siak, masz do nich prawo. Pozdrawiam.